تعریف برنامه ریزی نیروی انسانی: اطمینان از تامین نیروی انسانی مورد نیاز برای رسیدن به اهداف سازمان.

نیروی انسانی: مجموع کمی و کیفی افراد و دارایی انسانی سازمان است.

هدف اصلی: عبارت است از بهبود بخشیدن به توانایی نیروی سازمان در جهت رسیدن به اهداف.

وظایف و کارکردهای مدیریت منابع انسانی:

الف) وظایف مدیریتی:

 

برنامه ریزی

سازماندهی

هدایت (ایجاد انگیزه و استفاده از تحرک افراد در رسیدن به اهداف سازمان)

کنترل

ب) وظایف عملیاتی:

 

تدارک نیرو

بهبود و پرورش نیروی انسانی

جبران خدمت

نگهداری (حفظ موقعیت نیرو از نظر بهداشت روانی)

روابط کار (افزایش اثربخشی سازمان از طریق افزایش مقام و رشد کارکنان)

تحقیقات در زمینه منابع انسانی (بررسی علل ترک خدمت و کم کاری نیروی انسانی)

متغیرهای خارجی تاثیرگذار بر برنامه ریزی نیروی انسانی:

مقررات و قوانین حکومت: مانند قانون کار و نظام هماهنگ پرداخت.

ملاحظات فرهنگی: مانند فرهنگ وقت‌شناسی یا فرهنگ رودربایستی که گاهی باعث جذب نیروی ناکارآمد می‌شود.

رقبا: تلاش رقبا برای جذب نیروی متخصص ما و راهکار سازمان برای حفظ و پرورش نیرو.

مشتریان: افزایش تعداد مشتریان باعث بهبود وضع اقتصادی و تواناتر شدن سازمان می‌شود.

فناوری: مدیر باید قبل از به‌کارگیری فناوری، تبعات روانی آن (مانند ترس کارکنان از دست دادن شغل) را در نظر بگیرد.

عوامل جغرافیایی: کمبود یا وفور نیروی متخصص در منطقه که بر سیاست‌های استخدامی تاثیر می‌گذارد.

شرایط اقتصادی: نرخ سود و وضعیت رکود یا رونق که بر سرمایه‌گذاری و اشتغال تاثیر مستقیم دارد.

اتحادیه ها و انجمن ها: نهادهایی که از حقوق کارکنان در برابر مدیریت دفاع می‌کنند.