روانشناسی شناختی مهدی گنجی با تمرکز بر چهار حوزۀ شناختی شامل ادراک و توجه، حافظه، زبان و تفکر و استدلال با زیر ذره‌بین بردن عملکرد شناختی انسان، دربارۀ ماهیت و سازوکار ذهن، اطلاعات مفیدی دراختیار خوانندگان قرار می‌‌دهد. روانشناسی شناختی که علمی تجربی محسوب می‌شود، با دو روش جمع‌آوری داده‌های خام و به آزمون گذاشتن آن‌‎ها در جست‌وجوی حقایق و واقعیت‌ها (فکت) است.

 

ارزیابی دائمی فکت‌ها و طراحی آزمایش‌هایی که به کمک آن‌ها می‌توان به اطلاعات تازه رسید و فکت‌های موجود را رد یا اثبات کرد، حیطۀ اصلی فعالیت روانشناسی شناختی است. کتاب روان شناسی شناختی نشر ساوالان، با ترجمه و تألیف دکتر مهدی گنجی، مبانی این علم را به‌زبان ساده و روان برای علاقه‌مندان توضیح می‌دهد.

دانشجویان ارشد روانشناسی به‌طور کلی و دانشجویان گرایش‌های علوم‌شناختی به‌طور اخص، گروه هدف کتاب روانشناسی شناختی دکتر گنجی هستند. پژوهشگران حوزۀ شناختی روانشناسی هم می‌توانند از روانشناسی شناختی گنجی، بهره ببرند

توضیحات تکمیلی

در بعضی از مباحث، به‌فراخور موضوع، بخش‌هایی در باکس تیره‌رنگ به مطلب اضافه شده‌اند که با توضیحات تکمیلی و به بحث گذاشتن سوژه‌های جدید و جذاب در حوزۀ روانشناسی شناختی، خواننده را به مطالعۀ کتاب ترغیب می‌کند و در حکم نوعی تنفس بین مطالب درسی، به ذهن مخاطب استراحت می‌دهد.

بریده کتاب

 

ماهیت تجربه، تحت‌تأثیر تجربه و تمرین قرار می‌گیرد و تغییر می‌کند. افراد مجرب علاوه‌بر این‌که روی جنبه‌های مختلف تکلیف تمرکز می‌کنند، در مولتی‌تکسینگ نیز بهتر عمل می‌کنند. یک مثال واضح، رانندگی است. رانندگان تازه‌کار معمولا به اتومبیلِ جلوی خود و موقعیت مکانی آن بیشتر از رانندگان مجرب توجه می‌کنند. اما رانندگان مجرب معمولا به اتومبیل‌های اطراف خود یا اتومبیل‌های موجود در چهارراه‌ها یا مبادی ورودی جاده‌ها بیشتر توجه می‌کنند (چهارراه‌ها و مبادی ورودی جاهایی هستند که اتومبیل‌ها ممکن است کارهای غیرمنتظره انجام دهند، مثلا ناگهان جلوی دیگران بپیچند).

 

یک علت احتمالی این است که تمرین باعث می‌شود تکلیف به‌صورت اتوماتیک‌تری انجام شود و بنابراین، به منابع توجهیِ (attentional resources) کمتری نیاز دارد. کنترل اجرایی (executive control) عمدتا برای این مورد نیاز است که مانع از پردازش اتوماتیک شود. یا وقتی فرایندهای اتوماتیک دردسترس نیستند وارد عمل شود. بنابراین وقتی یک رفتار خوب تمرین شده‌است، به عادت (habit) تبدیل می‌شود و درنتیجه دربارۀ آن فکر نمی‌کنید.