روانشناسی مرضی کودک – فیلیپ سی کندال

معرفی کتاب

این کتاب، خلاصه‌ای مفید، به‌‌روز و کارآمد از دانش و اطلاعات موجود درباره‌ی علل، ماهیت و سیر اختلالات روان‌شناختی دوران کودکی ارائه می‌دهد.

نویسند‌ه‌ی این کتاب در 12 فصل تمامی مباحث و اختلالات دوران کودکی را، پوششی همه‌جانبه می‌دهد و با نقد و بررسی دقیق مدل‌های روان‌شناختی، تبیین‌کننده‌ی هر اختلال را تکمیل می‌کند.

او بر اساس متون تحقیقی و مطالعات موردی مبتنی بر تجارب بالینی خود، به توصیف اختلالات عمده‌ی دوران کودکی می‌پردازد و شرح مفصلی از ملاحظات مربوط به ملاک‌های تشخیصی این اختلالات و دیدگاهی همه‌جانبه از روش‌های رایج درمان آن‌ها، و همچنین ارزشیابی روش‌های درمانی عرضه می‌کند.

نویسنده در پایان کتاب تحت عنوان: «پرسش‌هایی برای تأمل» سلسله سوالات مهم، اساسی و تفکر برانگیزی را طرح کرده، تا خواننده را به شناسایی و تأمل درباره‌ی کاربردهای شخصی و اجتماعی و نحوه‌ی برخورد با اختلالات دوران کودکی سوق دهد که این خلاقیت ستودنی سبب خودآگاهی در مخاطب می‌شود و به‌شکلی عملی و کاربردی مباحث جمع‌بندی و تثبیت می‌شود.

این کتاب برای چه افرادی مناسب است؟

این کتاب، علاوه‌بر اینکه برای دروس روانشناسی مرضی کودک و آسیب‌شناسی روانی رشته‌های مختلف روانشناسی و مشاوره مفید است؛ برای دانشجویان برخی از رشته‌های پیراپزشکی و پزشکی مثل پرستاری و روان‌پزشکی نیز سودمند است.

حتی مدرسانی که مایل هستند با اتکا بر یک منبع و استفاده از دانش و اطلاعات به‌روز خود، فضایی برانگیزاننده و جذاب در کلاس ایجاد کنند، می‌توانند از این کتاب بهره ببرند و مطالب را به‌راحتی در قالب دو تا سه ساعت در هفته، طی یک نیمسال تدریس کنند.

توضیحات تکمیلی

ارائه‌ی مطالب به‌شکل فشرده و منسجم از نقاط قوت این کتاب است که باعث شده کتاب در حجمی منطقی پوششی همه‌جانبه داشته‌باشد و به‌تبع قیمت مناسبی نیز داشته‌باشد که نکته‌ی قابل توجهی است.

در پایان هر فصل، یک خلاصۀ کوتاه ارائه شده که مخاطب می‌تواند مطالب آموخته شده را در چند دقیقه مرور کند. نثر کتاب منسجم و روان است و ترجمه‌ای قابل قبول و کم‌ایراد دارد.

فهرست موضوعی انتهای کتاب کار را برای مخاطب آسان می‌کند و مخاطب می‌تواند با مراجعه به فهرست موضوعی به‌راحتی موضوع مورد نظرش را پیدا کند. پوشش کامل منابع نیز نکته‌ای است که در بررسی نقاط قوت این کتاب نباید از قلم انداخت.

بریدۀ کتاب

باوجود برخی نتایج امیدبخش، هنوز برای تعیین انواع خاص رفتار ضداجتماعی و گروه‌های خاص کودکان و خانواده‌هایی که از برنامه‌های آموزش والدین بهره می‌برند، تحقیقات بیشتری لازم است.(داماس، 1989) بررسی اثربخشی این نوع برنامه‌ها اغلب ناتمام می‌ماند، زیرا تعدادی از خانواده‌ها قبل از خاتمه درمان را رها می‌سازند.

موفقیت درمانی وقتی بیشتر است که کودکان دچار اختلال، هرچه زودتر شناسایی شوند و درمان درمورد خانواده‌هایی مفیدتر و مؤثرتر است که تحت فشار کمتری هستند و وضعیت اقتصادی-اجتماعی نسبتاً بهتری دارند. هرچند داده‌های منتشرشده امیدبخش‌اند، اما نتایج بیانگر ریشه‌کن شدن اختلالات سلوک نیست، بلکه کاهش آن را نشان می‌دهند. معمولاً طول این برنامه‌ها نسبتاً کوتاه است و شاید مسئله همین‌جا باشد که رفتارهای ضداجتماعی، طولانی مدت‌اند و در نتیجه مستلزم درمان‌های درازمدت هستند.